Klasik tıp literatüründe pnömoni için bazı “evre” tanımları (ör. konjesyon, hepatizasyon gibi) bulunsa da modern klinikte daha çok klinik şiddet ve iyileşme fazları üzerinden değerlendirme yapılır. Erken fazda ateş, öksürük, halsizlik ön plandayken; ilerleyen fazda nefes darlığı, oksijen satürasyonunda düşme ve sistemik toksisite görülebilir. Tedaviyle birlikte klinik stabilizasyon (ateşin düşmesi, solunumun rahatlaması) hedeflenir. Radyolojik iyileşme genellikle klinikten daha geç olur; bu nedenle görüntüleme bulguları tek başına “iyileşmedi” demek değildir. Pratikte evre yaklaşımı; kötüleşme belirtilerini erken yakalamak, komplikasyon riskini izlemek ve takip planını doğru kurmak için kullanılır.