72 saatlik açlık, metabolizmanın “yakıt değiştirdiği” bir dönemdir. İlk 12–24 saatte karaciğer glikojeninden glukoz sağlanır; insülin düşer, glukagon artar. 24–48 saat aralığında glikojen belirgin azalır; vücut glukozu korumak için yağ dokusundan yağ asitlerini daha fazla mobilize eder. 48–72 saat civarında keton üretimi artar; beyin enerji ihtiyacının bir kısmını ketonlardan karşılamaya başlar. Bu süreçte yağ oksidasyonu yükselir, karbonhidrat oksidasyonu azalır; ancak bu “sınırsız yağ yakımı” demek değildir. Fizyolojik bedel: sodyum ve su atılımı artabilir, tansiyon düşebilir; baş dönmesi, soğukluk, uyku bölünmesi, konsantrasyon düşüklüğü, ağız kokusu (keton), kabızlık veya bazen ishal görülebilir. Bazı kişilerde ürik asit yükselebilir; böbrek taşı eğilimi olanlarda risk artar. Egzersiz performansı düşebilir; özellikle yoğun aktivite ile birleşirse bayılma riski yükselir. Kritik uyarı: 72 saatlik açlık; diyabet, böbrek hastalığı, kalp ritim problemi, gebelik/emzirme, yeme bozukluğu öyküsü olanlarda önerilmez. Kilo yönetimi için daha güvenli yaklaşım; aynı metabolik faydayı hedefleyen ama elektrolit ve protein kaybını önleyen planlardır (ör. hekim gözetimli düşük kalorili protokoller veya aralıklı oruç modelleri).