Aç kalmanın insülin direncine etkisi yönteme ve kişiye bağlıdır. Sürekli düzensiz açlık, aşırı kalori kısıtı ve “sonra telafi” döngüsü, stres hormonlarını artırarak ters etki yapabilir. Buna karşılık kontrollü ve planlı bir şekilde öğün aralarını uzatmak (ör. zaman kısıtlı beslenme), bazı bireylerde insülin seviyelerinin düşmesine ve insülin hassasiyetinin artmasına katkı sağlayabilir. Burada kritik kriter; sürdürülebilirlik, uyku kalitesi, kas kütlesinin korunması ve atak şeklinde aşırı yeme tetiklenmemesidir. Diyabet, hipoglisemi öyküsü, hamilelik, yeme bozukluğu riski veya ciddi kronik hastalık varsa açlık protokolleri profesyonel plan olmadan uygulanmamalıdır. En güçlü sonuçlar genellikle “dengeli beslenme + hareket + uyku” sisteminin birlikte kurulmasıyla gelir.