K vitamininin K2 formu (menakinonlar), özellikle MK-7 gibi alt tipleriyle, kemik ve damar biyolojisinde daha uzun süre dolaşımda kalabildiği için popülerleşmiştir. Teorik çerçeve şu: D vitamini kalsiyum dengesini artırırken, K2; osteokalsin ve MGP gibi proteinlerin “karboksilasyon” denen aktivasyon adımıyla çalışmasına katkı sağlar. Bu sayede kalsiyumun kemikte kullanılmasına, damarda “istenmeyen birikim” riskinin sınırlanmasına destek olabileceği düşünülür. Bazı klinik çalışmalarda K2’nin MGP’nin inaktif formunu azalttığı gibi biyobelirteç etkileri raporlanmıştır; ancak herkes için standart bir kural gibi görülmemelidir. En doğru yaklaşım: D vitamini düzeyi, beslenme alışkanlığı, kemik yoğunluğu, kalp-damar riski ve ilaçlar (özellikle antikoagülanlar) birlikte değerlendirilerek karar vermektir.