“En yararlı magnezyum” sorusunun tek bir cevabı yoktur; ihtiyaç ve tolerans belirleyicidir. Genel kural şudur: Suda daha iyi çözünen formlar, bağırsaktan daha iyi emilme eğilimindedir. Sitrat, laktat, aspartat ve klorür gibi formlar çoğu çalışmada magnezyum okside kıyasla daha yüksek biyoyararlanım gösterebilir. Oksit formu “elementer magnezyum” oranı yüksek görünse de çözünürlüğü daha düşük olabildiğinden bazı kişilerde emilim sınırlı kalabilir. Öte yandan, kabızlık eğilimi olanlarda daha “laksatif” etki yapan formlar (özellikle sitrat) bazen avantaj olabilir; ishal eğilimi olanlarda ise daha nazik formlar tercih edilir. “Bisglisinat/glycinate” gibi şelatlı formlar pratikte iyi tolere edilebildiği için popülerdir; ancak en doğru seçim; hedef (kramp mı, sindirim mi, uyku desteği mi), doz, böbrek fonksiyonu ve eşlik eden ilaçlara göre yapılmalıdır.