24 saatlik açlık, “erken adaptasyon” fazıdır. İlk birkaç saatte kan şekeri normal sınırda tutulur; insülin azalırken yağ mobilizasyonu başlar. Karaciğer glikojen depoları devreye girer ve glukoz üretimi sürer. 12–24 saat aralığında glikojen azalır, yağ asidi kullanımı artar; bazı kişilerde hafif keton yükselmesi başlar ama 72 saat kadar belirgin değildir. Kişisel deneyim değişkendir: kimi kişi zihinsel berraklık, iştah dalgalanması ve hafif baş ağrısı yaşar; kimi kişi belirgin sinirlilik, üşüme ve performans düşüşü yaşar. En yaygın sorunlar; yeterli sıvı-elektrolit alınmaması, aşırı kafein, yoğun antrenmanla birleştirme ve “ertesi gün telafi” şeklinde aşırı yemedır. 24 saatlik açlık bir “araç” olabilir; fakat herkes için uygun değildir. Diyabet ilacı kullananlar, tansiyonu düşük olanlar, yeme bozukluğu eğilimi olanlar ve gebeler/emzirenler için riskli olabilir. Daha güvenli pratik: ilk denemede 12–14 saatle başlamak, gün içinde hafif aktivite yapmak, su tüketimini düzenlemek ve açlığı “uykuyla” yönetmek. En kritik nokta: açlıktan çıkış. Bir anda şekerli/yağlı yüklenmek yerine; protein + sebze + kompleks karbonhidratla kademeli dönüş, hem mideyi hem kan şekerini daha stabil tutar.