72 saatlik (3 gün) tam açlık, aralıklı oruçtan farklı olarak “yüksek stresli” bir fizyolojik durumdur ve herkese uygun değildir. Bu süreçte glikojen depoları büyük ölçüde azalır, yağ asidi ve keton kullanımı belirginleşir; bazı kişilerde kan şekeri düşüklüğü, baş dönmesi, tansiyon düşmesi, çarpıntı, konsantrasyon bozulması görülebilir. Elektrolit dengesizlikleri (sodyum/potasyum), safra kesesi sorunları olanlarda atak riskini artırabilir; yoğun egzersizle birleştiğinde performans ve güvenlik riski yükselir. Bilimsel literatürde uzun açlık protokolleri daha çok klinik gözlem veya özel koşullarda değerlendirilir; “evde tek başına 72 saat açlık” tıbbi açıdan önerilmez. Eğer hedef kilo kaybıysa, 72 saatlik açlığın tartıdaki hızlı düşüşünün önemli kısmı su ve glikojen kaybıdır; normal yeme düzenine dönünce bir bölümü geri gelir. Bu nedenle 72 saat açlık yerine, zaman kısıtlı beslenme + dengeli kalori açığı daha güvenli ve sürdürülebilir yaklaşımdır. Diyabet, böbrek hastalığı, kalp hastalığı, gebelik-emzirme, yeme bozukluğu öyküsü ve düzenli ilaç kullanımı olanlarda uzun açlık risklidir.